Expositie: Koppelkerkexpositie
20 juni – 3 augustus
11:00 – 17:00
Al 10 jaar worden er prachtige exposities georganiseerd in de Koppelkerk. In het Boekencafé en in de Museumshop hangen kleurige slingers om de kunstenaars en thema’s die de revue zijn gepasseerd te herinneren en te vieren. Deze zomer is het de beurt aan de vrijwilligers en medewerkers zelf; binnen het bevlogen team van de Koppelkerk gaat, niet verwonderlijk, een enorme creativiteit schuil en daar wordt een expositie in de bovenzaal aan gewijd.
Broedplaats
Dat de Koppelkerk een broedplaats is voor kunst en cultuur, blijkt niet alleen uit het programma, maar ook uit de mensen die hier werken. De interesse in alle vormen van kunst is groot, en velen maken zelf ook kunstwerken. Bijna een derde van de mensen in het team heeft zich aangemeld voor de Koppelkerkexpositie en de diversiteit is groot: er zijn werken van textiel, schilderijen, keramiek, collage, tekeningen, cyanotype, foto’s en zelfs een boek.
De kunstenaars
Deelnemende kunstenaars zijn: Joke Boom-Groet, Lorette van Loopik, Rosemieke de Hair, Anja Pas, Ineke Weevers, Thea Zweerink, Marieke ter Haar, Marjanka Dunnewold, Martien Weevers, Dely Vossers, Liesbeth Kooyman, Gerjo te Linde, Kelly Salemink, Jan Paul Folkers, Riki Bauhuis, Frouke Harmsen, Berta Migchelbrink, Willy Schiotling, Clemens Sticker, Hiske Kremer en Klaus Rother.
Jan Paul Folkers zegt over zijn werk: ‘Als houtbewerker werk ik bij voorkeur met lokaal nog niet gedroogd hout, ‘groen hout’ dus. Mijn inspiratie vind ik in de natuur, de volkskunst en de traditie van het vak zelf. Ik heb een fascinatie voor stoelen.’
Fotograaf Kelly Salemink laat zich in haar werk leiden door verwondering. De wereld, de mensen en hun gedragingen roepen bij haar voortdurend vragen op. Waarom gedragen we ons zoals we doen? Wat blijft er ongezien in het alledaagse? Met behulp van diverse – veelal fotografische – technieken onderzoekt Kelly haar omgeving. Haar werk is uitnodiging om met haar mee te kijken: om samen de werkelijkheid te bevragen, te vertragen en opnieuw te zien. Door haar manier van observeren, denken & vertalen, opent ze een ruimte waarin het gewone bijzonder wordt. Niet om sluitende antwoorden te geven, maar om nieuwe perspectieven aan te reiken en de toeschouwer mee te nemen in haar onderzoekende blik. Over het werk dat te zien is in de expositie, TRASH, zegt ze het volgende: ‘Sigarettenpeuken vind je overal op straat. Ze vallen vanwege hun grootte niet altijd direct op, maar ze zijn er wel degelijk. Door het materiaal blijven ze ook nog erg lang liggen; het afbreken van een sigarettenfilter in de natuur duurt minstens tien jaar. Deze vervuiling wilde ik op een unieke manier laten zien. De foto’s zijn vastgelegd door een pinhole-camera, gemaakt uit een sigarettenpakje. Op deze schaal gepresenteerd word je naar binnen getrokken om te zien wat het precies is, terwijl ook dat niet direct opvalt.
Marjanka Dunnewold tekent vooral en soms schildert ze. Sinds een aantal jaren is ze bijna obsessief met cirkels bezig. Ze zegt: ‘Cirkels spreken mij aan in hun zachtheid en heelheid en ik kan er van alles in zien. De cirkel is de meest stabiele vorm in het universum, de vorm van de zon, de aarde, andere planeten. Ook zie ik er cellen in, waaruit al het leven is opgebouwd. Het leven in het groot is te herkennen in de cirkel en het leven in het klein evengoed. Misschien is dit alles wel één. De kringloop van het leven wordt ook vaak als cirkel gezien: ‘the circle of life’. Mijn tekeningen zijn meditatief om te maken, al vergen de composities en kleurpaletten uitdenken, spontaniteit en/of uitproberen. De uitvoering is monnikenwerk en geeft rust, ritme en afleiding van deze chaotische, harde wereld.’
In 2015 kwam Gerjo te Linde in aanraking met het historische ‘natte plaat collodium’ proces en op dat moment is zijn kijk op fotografie veranderd. Sindsdien gaat zijn werk over zowel persoonlijke onderwerpen als maatschappelijke thema’s. Het creëren van unieke beelden is niet alleen een reflectie op hemzelf, maar ook een manier om zijn ervaring van de moderne maatschappij te vangen. Met behulp van het oude natte plaat collodium proces graveert hij het licht in puur zilver, net zoals fotografen in de 19e eeuw dat deden. In de handgemaakte beelden kan je de ziel zien en de energie voelen van het onderwerp. Door het langzame proces verdwijnt elke maskerade vanzelf. Hoewel genomen in de moderne tijd, overstijgen de foto’s de werkelijkheid en worden ze tijdloos en universeel.
Berta Migchelbrink vindt rust in creativiteit: ze gaat op in wat haar handen doen.
Lorette van Loopik kwam er tussen 2020 en 2023 tijdens schilderlessen achter dat ze goed kan ‘kijken’. Van alle onderwerpen die ze wel eens heeft geschilderd, blijft de mens haar het meest boeien. Ze werkt graag met acryl, omdat het lekker snel droogt en ze ervan houdt dóór te schilderen.
Thea Zweerink werd opgeleid aan de AKI Enschede. Onlangs volgde ze een mastertraject tekenen en sindsdien tekent ze voortdurend. Ze zegt: ‘Ik teken vooral vrouwen waar ik bewondering voor heb. Ik kan niet tegen ongelijkheid en onrechtvaardigheid en ben geïnteresseerd in verhalen van mensen die hun leven voor anderen riskeerden: wat is er gebeurd, wat zit erachter?’
Beeldhouwer Martien Wevers: ‘Beeldhouwen heeft, voor mij, alles te maken met creativiteit, inzicht en gevoel. Maar daarnaast is het ook volhouden, hard werken en incasseren. Een beeld spreekt zelf en behoeft geen tekst.’
Lorem Ipsum (ook wel Faketekst of Dummytekst genoemd) is een proeftekst uit het drukkerij- en zetterijwezen. Tevens webdesigners makken hier vaak gebruik van. Lorem Ipsum is de standaard proeftekst in deze bedrijfstak sinds de 16e eeuw, toen een onbekende drukker een zethaak met letters nam en ze door elkaar husselde om een font-catalogus te maken. Het heeft niet alleen vijf eeuwen overleefd maar is ..
webdesigners makken hier vaak gebruik van. Lorem Ipsum is de standaard proeftekst in deze bedrijfstak sinds de 16e eeuw, toen een onbekende
Wanneer?
Waar?

